tag:blogger.com,1999:blog-27062732888642620252011-11-27T17:12:43.473-08:00Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-47842743568320399292007-06-14T09:44:00.000-07:002007-06-14T09:44:28.550-07:00<div style="float:right;margin:5px"><br /><script>zickr_url='http://walkingtrail.blogspot.com/2007/06/blog-post.html'</script><br /><script language="javascript" src="http://api.zickr.com/button.js"></script><br /></div><br /><br />ไม่รู้ว่าขึ้นต้นแบบนี้จะเชยไปมั้ย... กับคำกล่าวที่ว่า <span style="font-style:italic;">ของทุกอย่างมันมีสองด้านเสมอ ขึ้นอยู่กับว่าจะมองมันยังไง...</span><br /><br />มีสุข... ก็ต้องมีทุกข์<br />มีพบ... ก็ต้องมีจาก<br />มีเริ่ม... ก็ต้องมีเลิกรา<br /><br />และ... <br /><br />มีสมหวัง... ก็ต้องมี ... ผิดหวัง... <br /><br />เป็นของธรรมดา...<br /><br />ทั้งที่รู้ว่าเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ที่ใครๆ ก็ต้องพบเจอ...<br /><br />ทั้งที่รู้ว่า คนที่ไม่เคยล้ม คือคนที่ไม่เคยก้าวเดิน... คนที่ไม่เคยทำผิดพลาด... คือคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย... คนที่ไม่เคยผิดหวัง... ก็คือคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะมีความหวัง<br /><br />ทั้งที่รู้ว่า ในชีวิตที่ผ่านมายี่สิบห้าปีแล้วนี้... ผ่านความผิดหวังมานับไม่ถ้วน และก็รู้อีกว่า... แต่ละครั้งนั้น ล้วนมีบทเรียนที่หาค่าไม่ได้แอบซ่อนอยู่หลังความเสียใจ...<br /><br />แต่ถึงรู้อย่างนั้น... มันก็ยังอด "สะเทือน" นิดหน่อย ไม่ได้จริงๆ ความผิดหวังที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน ดูจะยิ่งใหญ่เกินจริงทุกครั้งไป คงเป็นเพราะเรายังไม่หลุดออกมาจากมันกันแน่นะ...<br /><br />สิ่งที่ทำไ้ด้... คงทำได้แค่ให้เวลากับความผิดหวังซักพักเล็กๆ.... แล้วก็ต้องถอนตัวขึ้นมา มองย้อนกลับไปในสิ่งที่เราทำพลาดไว้ ว่าเราขาดอะไรอยู่.... ต้องทำอะไรให้ดีขึ้นบ้าง เปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาส เปลี่ยนความผิดหวังให้เป็นบทเรียน .... เหมือนทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมา<br /><br />ใครบางคนเคยบอกไว้ว่า ชีวิต บางทีก็เหมือนรอขึ้นรถเมล์... ถ้าเราพลาดคันนี้ อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าทำไมเราถึงตกรถ... เราลืมโบกรึเปล่า หรือเราเหม่อลอย หรือบางทีเรายืนไม่ตรงป้าย.... พอรู้อย่างนี้ คราวหน้าจะได้ไม่ทำ... คันหน้าจะได้ไม่พลาดอีก<br /><br />....<br /><br />ขอจบด้วยเพลงเก่าๆ... ที่เนื้อหายังคงใหม่อยู่เสมอ... นะครับ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">อย่ายอมแพ้ (อ้อม สุนิสา)</span><br /><br />หากวันนี้เราล้มลงยังคงลุกขึ้นได้ใหม่<br /><br />ก็ยังคงมีหนทางถ้ายังมียิ้มสดใสก้าวไป <br /><br />อย่าหวั่นไหวหวาดกลัว <br /><br />พร้อมทนทุกข์หมองหม่น <br /><br />ผจญความมืดหมองมัว <br /><br />ไม่กลัวจะฝันถึงวันใหม่ <br /><br /><br /><br />หากวันใดอ่อนแอท้อแท้อย่าหวั่นไหว <br /><br />ขอให้ใจไม่สิ้นหวัง <br /><br />ปัญหาแม้จะหนัก ก็คงไม่เกินกำลัง <br /><br />อย่าหยุดยั้งก้าวไป <br /><br /><br />ขออย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอแม้จะร้องไห้ <br /><br />จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง<br /><br />....<br /><br />เป็นกำลังใจให้คนเดินทางทุกคนครับ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-4784274356832039929?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-34670660511805477432007-06-10T23:27:00.000-07:002007-06-10T23:27:52.974-07:00<div style="float:right;margin:5px"><br /><script>zickr_url='http://walkingtrail.blogspot.com/2007/06/web.html'</script><br /><script language="javascript" src="http://api.zickr.com/button.js"></script><br /></div><br />เมื่อวานนนี้...ได้มีโอกาสไปงานสัมมนา Next E-Business Model 2.0 ที่จัดโดย <a href="http://www.thaiventure.com/index.php">ThaiVenture.com</a> ร่วมกับ มหาวิทยาลัยรังสิต ได้ข้อคิดอะไรดีๆ หลายอย่างทีเดียว เลยอยากจะเอามาแบ่งปันกัน<br /><br />สำหรับ developer ทั้งหลายที่อยู่ในโลกของการเขียน application โดยเฉพาะ web application ทั้งหลาย ... เคยกันมั้ยครับ กับการที่มีความรู้สึกว่า อยากทำเวบดีๆซักเวบ... แต่ไม่รู้จะทำอะไรดี ก็ได้แต่ใช้บริการชาวบ้านชาวเมืองเค้าที่มีเวบดีๆ ใหม่ๆ มาให้เราเล่นเรื่อยๆ <br /><br />... พูดอีกอย่างหนึ่งก็... ไอเดียตัน ไม่รู้จะทำอะไรดี... <br /><br />ลองมาแชร์ไอเดียกันนิดนึงครับ ความจริงแล้วการสร้างอะไรใหม่ๆ ขึ้นมา เราไม่จำเป็นที่จะต้องเริ่มจากศูนย์ทั้งหมด แต่ยังสามารถเอาสิ่งที่มีอยู่แล้วมาต่อยอดได้อีก (synthesis) ลองคิดดูแบบง่ายๆ ที่สุดในการสร้าง web application ขึ้นมาก็คือ ... ลองมองไปรอบๆ ตัว แล้วดูว่ามีอะไรบ้าง เช่น <br /><li>หนังสือพิมพ์ <br /><li>ร้านค้าปลีก<br /><li>ทีวี, วิทยุ<br /><li>ไดอารี่<br /><li>ร้านหน้งสือ<br /><li>Music Shop <br /><li>สภากาแฟ<br /><br />แล้วก็เอามาทำเป็น web ซะ... ดูดีมีระดับ เป็นอีกทางเลือกหนึ่งให้กับผู้คนโลกไซเบอร์ กลายเป็น<br /><li>Online Newspaper<br /><li>Online Shopping <br /><li>e-TV / podcast<br /><li>Diary Online<br /><li>Online BookStore <br /><li>iTune <br /><li>Webboard<br /><br />ต่อมา... เรามาว่ากันถึงการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ดูบ้าง ถ้าจะพูดถึง concept ในยุค web2.0 กำลังเฟื่องฟู ก็ต้องพูดว่า "Web 2.0 - Make our life easier" คือถ้าจะหาอะไรใหม่ๆ ก็ต้องดูด้วยว่า ไอ้สิ่งที่จะทำเนี่ย มันช่วยให้ชีวิตใครดีขึ้นบ้าง... หรือช่วยลดค่าใช้จ่ายอะไรลงได้บ้าง ค่าใช้จ่ายเหล่านี้เค้าเรียกกันว่า Transaction Cost ครับ ตัวอย่าง Transaction Cost ก็มีดังต่อไปนี้<br /><li>Fix cost of exchange - คือ ค่าใช้จ่ายทั่วไปเวลาซื้อของ เช่น ใบเสร็จ อุปกรณ์ใส่สินค้า packaging ฯลฯ<br /><li>Search cost - ประมาณว่า กว่าผู้ผลิตกับผู้บริโภคจะเจอกันได้เนี่ย ต้องเสียค่าใช้จ่ายต่างๆ เช่น ค่าเดินทาง <br /><li>Information cost - ค่าใช้จ่ายและเวลาในการค้นหาข้อมูล<br /><li>Monitoring cost - ค่าดูแลรักษาและจับตาดูมาตรฐานของสินค้า เช่น ถ้าเราซื้อไก่จากฟาร์มเราต้องคอยตรวจสอบว่า จะมีครั้งไหนเค้าให้ไก่หวัดนกมาบ้างรึเปล่า เป็นต้น <br /><br />คราวนี้ เราก็ต้องคอยมองหาว่า เวลาเราสร้างระบบขึ้นมาอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้คนเนี่ย มันลด Transaction cost เหล่านี้ไปบ้างมากน้อยแค่ไหน...<br /><br />พอได้ไอเดียกันบ้างมั้ยครับ ... อันนี้เป็น opening ของสัมมนาคราวนี้ เอาไว้จะทยอยๆ เอามาเล่าให้ฟังอีก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-3467066051180547743?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-5069773074112403052007-06-08T08:37:00.000-07:002007-06-08T08:37:30.072-07:00<div style="float:right;margin:5px"><br /><script>zickr_url='http://walkingtrail.blogspot.com/2007/05/building-trust.html'</script><br /><script language="javascript" src="http://api.zickr.com/button.js"></script><br /></div><br /><br />วันนี้... ผมได้ข้อคิดดีๆ ที่จำได้ง่ายๆ เกี่ยวกับการสร้าง Trust ในชีวิตการทำงาน...<br /><br />"Trust " ก็คือ ความเชื่อมั่น และความไว้วางใจในการทำงาน แนวทางหนึ่งในการสร้าง Trust คือการใช้หลัก 4C ดังนี้<br /><br />Credit คือการ มี "เครดิต" ในที่ทำงาน นั่นคือ เราพูดอะไรออกไป ต้องทำให้ได้อย่างนั้น ไม่โกหกหลอกลวงใคร<br /><br />Communication มีความสามารถในการสื่อสาร... เอ้า ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ สื่อสารเก่ง ก็คือ เวลาพูดต้องชัดเจน มีประสิทธิภาพ ถูกคน ถูกที่ ถูกเวลา แล้วยังต้องฟังเก่งด้วย ไม่ใช่เอาแต่พูดอย่างเดียว<br /><br />Consistence คือ ความเสมอต้นเสมอปลาย สม่ำเสมอ คงเส้นคงวา หรืออีกมุมนึงคือต้องมี "ความจริงใจ" เอาง่ายๆ ว่า ถ้าเราทำดีกับใครแค่ตอนจะใช้ประโยชน์จากเขา... นานไป ใครจะเชื่อใจเรา<br /><br />Care สุดท้าย... คือ เราต้องใส่ใจในทุกๆ อย่าง care งาน care คน และ care องค์กร เมื่อเราใส่ใจกับทุกๆสิ่ง ก็จะทำให้ทุกอย่างออกมาดี รวมทั้งสุขภาพจิตเราก็จะดีไปด้วย<br /><br />สรุปจาก คอลัมน์ ถอดรหัสธุรกิจ ใน กรุงเทพธุรกิจรายสัปดาห์ ฉบับ วันที 4-10 พ.ค. 2550<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-506977307411240305?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-30318906529178704862007-05-24T02:21:00.000-07:002007-05-24T02:54:13.306-07:00วันนี้ก็โทรไปตามเรื่องอีกครั้ง... ด้วยความเสียวว่าจะโดนตัดไฟอีกรอบ เจ้าหน้าที่คนใหม่มาตามเรื่องให้... คุยกันเกืิอบยี่สิบนาที.... แฟกซ์เอกสารไปมา...<br /><br />สุดท้าย... ความผิดเราเอง ที่จ่ายค่าไฟไปด้วย Reference number ผิดเดือน (จ่ายผ่านเน็ตน่ะครับ) คือเอา Ref.No. ของเดือนที่แล้วใส่ไปให้... ก็โอเค... ยอมรับว่าเป็นความผิดของเราเองที่ไม่รอบคอบ แต่เจ้าหน้าที่ที่เราคุยด้วย เค้าก็ทำอะไรไม่ได้นะ ประมาณว่า เป็นช่างไฟ ต้องให้เราโทรไปเคลียร์กับแผนกการเงินเอาเอง...<br /><br />ไม่เป็นไรครับ... งานนี้เราผิดเอง ก็... โทรไป...<br /><br />"สวัสดีค่ะ..."<br />"สวัสดีครับ.. คุณ .... ใช่มั้ยครับ"<br />"ค่ะ"<br />"มีเรื่องรบกวนครับ คือผมจ่ายค่าไฟโดยใช้ Reference Number ผิดเดือนน่ะครับ คือใส่ของเดือนก่อนน่ะครับ" ... ในใจคิดว่า ควรจะโอเคแล้ว เพราะเจ้าหน้าที่คนก่อนบอกว่าจะเอาเอกสารมาให้ แล้วจะคุยเปิดเรื่องให้ก่อน<br /><br />"ค่ะ...แล้วไงคะ" ... อ้าว.. กรรม... หรือว่าหน่วยงานมันใหญ่ เลยยังมาไม่ถึง.. ไม่เป็นไรน่ะ...<br /><br />"ก็... จ่ายผ่าน internet น่ะครับ แล้ว พอใส่เลข Reference ผิดเดือน ก็เลยเกิดความผิดพลาด ผมเลยถูกตัดไฟน่ะครับ"<br /><br />"ค่ะ... แล้วไงคะ" ... เว้ย... กรรมซ้ำสอง ... เค้าฟังอยู่รึเปล่าน้า... หรือว่ากินส้มตำอยู่...<br /><br />"ก็.. ช่วยรบกวนเคลียร์ให้หน่อยน่ะครับ ผมเช็คกับทางธนาคารแล้ว เงินมาถึงการไฟฟ้าแล้ว"<br /><br />"ค่ะ.... คือ คุณชำระเงินเกินใช่มั้ยคะ" .... ใช่รึเปล่าฟระ...<br /><br />"ก็... คงใช่มั้่งครับ เพราะใส่เลขเดือนก่อนไป แล้วมันจ่ายซ้ำสองหน"<br /><br />"ค่ะ... แล้วไงคะ".... แว๊กกกกกก ไอ้เราว่าจะมาคุยแบบใจเย็นๆ เจอแบบนี้ เย็นด้วยไม่ไหวแล้วเฟร้ย...<br /><br />"ก็ช่วยเคลียร์ให้หน่อยครับ เพราะเงินมันถึงการไฟฟ้าไปนานแล้ว"<br /><br />"อ๋อ.... คุยกับคุณ xxx แล้วน่ะค่ะ ..." อ้าวเฮ้ย... คุยแล้วทำไมต้องให้ตรูอธิบายฟระเนี่ย "... คุณต้องมาทำเรื่องขอเงินคืนด้วยตัวเองนะคะ"<br /><br />คุยกัน... ไปซักพักนึง... อยุ่ดีๆ เจ๊แกก็ถึงบางอ้อขึ้นมา<br /><br />"อ๋อ... แบบนี้เค้าไม่เรียกว่าชำระเกิินนะคะ เค้าเรียกว่าใส่เลขอ้างอิงผิด ต้องเรียกให้ถูกต้องนะคะ"...<br /><br />เอาเว้ย... ความผิดตูอีก แล้วนี่ไม่ได้บอกรึไงครับว่าผมใส่เลขผิดเป็นเดือนก่อนเนี่ย ...<br /><br />...เงียบไปพักใหญ่ ... ไอ้เราก็รอประมาณว่าเค้าจะพูดอะไรต่อ... สุดท้าย เราเองที่ทนไม่ไหว<br /><br />"แล้วผมต้องทำอะไรบ้างครับ"<br />"ก็... มาที่นี่ หรือว่า จะให้ทางดิฉันทำเรื่อง xxx xxxxx xxx xxxx ให้มั้ยล่ะคะ เอาอย่างนั้นมั้ย" ... โห ยอมรับว่าจำไม่ได้ครับว่า เค้าพูดว่าอะไร แต่รางๆ พอจะเดาได้ว่า ให้ทางเค้าจัดการให้เสร็จเลยแบบไม่ต้องไปเอง...<br /><br />"แปลว่าผมไม่ต้องไปเองใช่มั้ยครับ..."<br />"ค่ะ... จะเอามั้ยคะ" เฮ้อ.... ไม่เอาได้ไงล่ะเนี่ย แต่ที่งงคือ ทำไมต้องถามเราด้วยกับเรื่องแบบนี้ ถ้าเคลียร์ให้ลูกค้าได้เอง ก็น่าจะเป็น choice ที่ make sense อยู่แล้ว ... หรือว่ามี extra payment<br /><br />"แล้วผมต้องจ่ายอะไรเพิ่มมั้ยครับ"<br />"ไม่ต้องค่ะ" ....<br /><br />เฮ้อ.... please do เลยครับพี่น้อง... เหนื่อยกับการคุยแล้วอ่ะ... สุดท้าย เสียเวลาติดต่อทั้งหมดไปเกือบสี่สิบห้านาที... เหมือนกับไปวิ่งเรื่องให้เค้าเองเลย...<br /><br />กรี๊งๆๆๆ<br />ยัง...วางหูไปแล้ว มีโทรกลับมาหลอนอีกรอบ...<br /><br />"คราวหลังขอความร่วมมือใส่ให้ถูกต้องด้วยนะคะ... "<br /><br />จ๊ากกกกก รู้แล้วครับ ผิดทีเดียวก็เข็ดแล้ว กว่าจะตามเรื่องได้ ... แทบบ้า นี่ยังสงสัยไม่หายว่าทำไมที่โทรไปเช็คตั้งแต่ได้ใบเตือนน่ะ เค้าถึงบอกว่าเรียบร้อยแล้ว....<br /><br />วางหูไปได้อีกสองนาที...<br />.....<br /><br />กริ๊งงงๆๆๆ ... จ๊ากกกกก (อีกที) ... จะหลอนอะไรช้านอีก....<br /><br />"ครับ.." (ไปผุดไปเกิดซะเถอะโยม...อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย...)<br /><br />"ลืมบอกไปว่า คราวหลังไม่ต้องหวังดีจ่ายเกินมานะคะ บิล เป็นเศษสตางค์ .23 ก็ไม่ต้องจ่ายเป็น 25 สตางค์นะคะ จ่ายให้เป๊ะๆ นะคะ"<br /><br />อืม... กรรม... จ่ายเกินก็ผิด ถ้าตรูจ่ายขาดไปซักสตางค์นี่จะโดนยึดหม้อแปลงมั้ยเนี่ย...<br /><br />....<br /><br />พอจบเรื่อง ก็มานั่งคิดดู ว่า... เราเซ็งอะไร โมโหอะไร... คาดหวังอะไร จากการติตต่ิอครั้งนี้...<br /><br />ไม่ได้คาดหวังให้เค้าเปลี่ยนแปลงระบบการทำงาน...<br /><br />ไม่ได้คาดหวังให้เค้าต้องพูดจาเพราะพริ้ง... เหมือน operator บริษัทเอกชนทั่วไป...<br /><br />ไม่ได้คาดหวังว่าต้องเจอกับพนักงานเสียงหวาน ...<br /><br />ขอแค่... ได้เจอกับคนทำงาน ที่ตั้งใจจะ service เราด้วยการ solve ปัญหา แบบมืออาชีพหน่อยก็พอ... ถามไถ่ตรงประเด็น แก้ปัญหาตรงจุด ไม่โยนไปโยนมา... สุดท้าย ผู้ใช้บริการอย่างเราก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร.... ไม่รู้แม้แต่ว่า... ที่เค้าให้บริการเราคราวนี้เรียบร้อยจริงมั้ย.... อ้อ... ไม่รู้กระทั่งว่าคุยกับใครด้วย ต้องถามชื่อทุกคนเลย ไม่ถามก็ไม่บอก (บอกแต่ให้โทรกลับมา แล้วจะติดต่อใครละนี่)<br /><br />หรืออย่างน้อยๆ ที่สุด.... ที่คาดหวัง... คือ... ความใส่ใจ... ที่ควรจะมี... ในการแก้ไขปัญหาใหู้ลูกค้า.... เสียง<br />คำว่า "แล้วยังไงคะ..." ยังคงก้องอยู่ในหัว<br /><br />อดถามตัวเองไม่ได้ว่า... นี่เราขอมากไปรึเปล่า... หรือเป็นเราเองที่เรื่องมาก... เคยชิน ยึดติดอยู่กับระบบทุนนิยม ที่มีการแข่งขันกันอย่างมากมายในงานบริการ...<br /><br />ก็ไม่รู้เหมือนกัน....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-3031890652917870486?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-57844953312958284612007-05-23T09:07:00.000-07:002007-05-23T09:21:16.653-07:00ขออัพบล็อกแบบไร้สาระซักวัน...<br /><br />ประมาณว่าโดนตัดไฟครับ.... ความจริงแล้วจ่ายไปตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภา วันนี้ 23 พฤษภา ... กลับมาถึงห้อง... ทำไมเปิดไฟแล้วมันมืดๆ หว่า...<br /><br />เรื่องของเรื่องเนี่ย อาทิตย์ก่อนการไฟฟ้ามีใบแจ้งเตือนมาแล้วว่าเราไม่ได้จ่ายค่าไฟ... ก็งงๆ อะนะ แต่ก็โทรกลับไปสอบถาม ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่เช็คแล้วบอกว่าขอโทษด้วย จ่ายเรียบร้อยแล้ว เป็นความผิดพลาด ไม่ต้องทำอะไร...<br /><br />พอมาวันนี้...โดนตัดไฟ พร้อมใบแจ้งตัดไฟใบนึง (ดีที่มีใบแจ้งตัดไฟนะเนี่ย ไม่งั้นไม่รู้โทรไปแจ้งใครดี)<br /><br />โทรไปแจ้งกับทางการไฟฟ้า ... เหนื่อยมาก... กว่าจะคุยกันรู้เรื่อง คือเค้าก็พยายามจะบอกว่า อาจจะเป็น ไอ้โน่น ไอ้นี่ ... อาจจะเงินตกค้างบ้างละ เกิดความผิดพลาดของระบบบ้างล่ะ...<br /><br />แล้วก็หยุด... ประมาณว่าคิดว่าเรา "ok" กับคำตอบนั้นแล้ว.... รึไง... แต่มันไม่ใช่ เพราะคำตอบที่เราอยากได้คือ ข้อเท็จจริง ไม่ใช่การคาดคะเน... เลยไล่จี้เอาจนเค้าต้องรับปากว่าจะประสานงานให้ว่าเกิดอะไรขึ้น... แล้วค่อยติดต่อกันอีกทีพรุ่งนี้ เอาน่ะ... ถึงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เรื่องมันเงียบหายไปเลยเหมือนตอนแรกที่เค้าอยากจะให้เป็น... คือไ่ม่บอก action ที่เราจะต้องทำมาเลยอ่ะ... เลยแอบเสียวๆ ว่า ถ้าไม่จี้เนี่ย พรุ่งนี้มันจะตัดตรูอีกรอบป่าววะ<br /><br />วางสายไป ไฟก็มาแล้วนี่ เลยเตรียมเอกสารยืนยัน ใบเสร็จการจ่ายเงิน พร้อมกับโทรไปเช็คกับทางธนาคารว่า ทุกอย่างเรียบร้อยจริงๆ เงินโอนแล้วจริง ....<br /><br />อยากจะบอกว่า call center น่ารักมากครับ ช่วยให้บริการแบบเร็วทันใจ และข้อมูลพร้อมจริงๆ ธ.กสิกร...<br /><br />สรุปว่า ทางธนาคารเรียบร้อย พร้อมกับ Ref. No ยืนยันอย่างดี ปัญหาก็น่าจะอยู่ที่การไฟฟ้า...เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยตามเรื่องต่อ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-5784495331295828461?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-18160763785665323182007-05-16T08:15:00.000-07:002007-05-16T08:39:46.034-07:00วันนี้... เวลาประมาณบ่ายสี่โมง พวกผมกำลังอยู่ในห้องประชุม ชั้น 21 ตึกอื้อจื่อเหลียง ก็มีคนเข้ามาแจ้งว่า...<br /><br />เกิดแผ่นดินไหว... ให้ไปรวมตัวกันที่ลานสวนลุม... บัดเดี๋ยวนี้...<br /><br />วูบแรก ไม่ใช่ตกใจครับ... แต่งง... เพราะไม่มีใครรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนใดๆ ทั้งสิ้น บางคน ถึงกับนึกในใจว่า... นี่มันรายการซ้อมรับสถานการณ์แบบเหมือนจริงรึเปล่าหว่า... และด้วยความที่ไม่ตกใจอะไรนี่เอง ทำให้ทุกๆ คน ค่อยๆ เดินลงบันไดหนีไฟกันไป เหมือนตอนซ้อมรับเหตุเพลิงไหม้...<br /><br />ค่อยๆ เดิน กันจริงๆ ครับ หลายคนถึงกับเดินสวนกลับโต๊ะไปเอาข้าวของ, notebook, etc. ที่ชั้นตัวเองก่อน ค่อยไปบันไดหนีไฟ... (ค่อยๆ เดินเช่นกัน)<br /><br />เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นถึงการใช้บันไดหนีไฟเพื่อรับเหตุการณ์จริงๆ ไม่ใ่ช่การซ้อม...<br /><br />และก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เห็นว่า... การซ้อมหนีไฟบ่อยๆ นั้น มีประโยชน์แค่ไหน... อย่างน้อย ก็ทำให้ทุกๆคนสามารถเดินลงบันไดหนีไฟกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ตามขั้นตอน ไม่ใช่รีบร้อนลนลานจนเหยียบกันตาย... หรือมีคนตกบันได บาดเจ็บ ซึ่งจะทำให้ภาพรวมทุกอย่างช้าไปกันใหญ่<br /><br />พอลงมาถึงพื้นดิน... ก็ทยอยกันข้ามฟากไปสวนลุมทันที ไม่มัวยืนกีดขวางอยู่ใต้ตึก (แต่มีส่วนน้อยนะที่งงๆ อยู่ ถ้าตึกถล่มลงมาคงไม่รอด เสียดายที่อุตส่าห์เดินลงมาเป็นสิบชั้น<br /><br />มารู้เอาตอนถึงพื้นแล้วว่า พวกชั้นสูงๆ ชั้น 30 ขึ้นไป ถึงจะได้เห็นฤทธิ์ของแผ่นดินไหว... ประมาณว่า กระจกสั่น ทั้งๆ ที่ศูนย์กลางของแผ่นดินไหวครั้งนี้อยู่ที่ชายแดน ลาว-พม่า เหนือเชียงรายขึ้นไปเกือบร้อยกิโล โดยมีความรุนแรงถึง 6.1 ริกเตอร์...<br /><br />โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้เกิดในทะเลเหมือนคราวที่แล้ว... ไม่งั้นเราอาจจะต้องพบกับความน่ากลัวของสึนามิกันอีกครั้ง...<br /><br />แต่อย่างน้อยๆ แผ่นดินไหวครั้งนี้ ก็เป็นสัญญาณเตือนแล้วว่า ประเทศไทยของเรา คงจะต้องเริ่มคิดรับมือภัยธรรมชาติรูปแบบนี้อย่างจริงจัง ... ไม่ใช่ปล่อยปละละเลยเหมือนก่อน เพราะเห็นเป็นเรื่องไกลตัว<br /><br />อ้างอิงจาก <a href="http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9500000056219">Manager Online </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-1816076378566532318?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-51997685710269761212007-05-13T21:18:00.000-07:002007-05-13T21:33:46.438-07:00<span style="font-family:Arial;font-size:100%;">ได้มาจาก forward mail ครับ เลยขอเอามาอัพบล็อกแบบมีสาระนิดๆ<br /><br />...<br /><br />วันสองวันนี้คงจะได้ยินข่าวกันว่า มีเด็กจมน้ำตายที่หาดแม่รำพึง ระยอง อีกแล้ว</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"><br />คนแถวนั้นบอกว่าทะเลแถวนั้นแปลก ชอบดูดคนลงทะเล แล้วได้ยินว่ามีตายกันทุกปี</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"><br /><br />พอดีไปอ่านเจอกระทู้ pantip มีคนมาอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก็วิธีการเอาตัวรอดเมื่อโดนทะเลดูดไว้ด้วย เลยเรียบเรียงมาให้อ่านดูเผื่อใครยังไม่รู้<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmTCEJ_mI/AAAAAAAAABM/37NOFzoP098/s1600-h/rip_current1.bmp"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmTCEJ_mI/AAAAAAAAABM/37NOFzoP098/s320/rip_current1.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064269520647618146" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmTCEJ_nI/AAAAAAAAABU/Pn5fPzZesqM/s1600-h/rip_current2.bmp"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmTCEJ_nI/AAAAAAAAABU/Pn5fPzZesqM/s320/rip_current2.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064269520647618162" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"> เมื่อคลื่นม้วนตัวกลับลงทะเลหลังจากซัดเข้ากระทบฝั่ง สันและเนินทรายต่างๆที่วางตัวเรียงอยู่ใต้พื้นน้ำจะเป็นอุปสรรคขวางไม่ให้น้ำไหลคืนลงทะเลได้สะดวก ทำให้น้ำจะไปไหลรวมกันย้อนลงทะเลที่ช่องรอยต่อระหว่างสันทราย เกิดเป็นกระแสดูดออกจากฝั่งที่เรียกว่า Rip Current กระแสน้ำที่เกิดขึ้นนี้อาจจะมีความเร็วได้ตั้งแต่ 0.5-2.5 เมตร/วินาที ขึ้นอยู่กับความแรงของคลื่น และสภาพพื้นทะเลใต้ผิวน้ำ</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"><br /><br />อันตรายของ Rip Current จะเกิดกับคนที่ไม่รู้วิธีรับมือกับมันเมื่อตกเข้าไปในกระแสของมัน เพราะธรรมชาติของคนเรามักจะว่ายน้ำสวนทวนกระแสของ Rip Current ซึ่งก็มักจะแพ้และหมดแรงต้านทานในที่สุด</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmFCEJ_lI/AAAAAAAAABE/4iICFuGB8A4/s1600-h/rip_current3.bmp"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nb9O1xBX93o/RkfmFCEJ_lI/AAAAAAAAABE/4iICFuGB8A4/s320/rip_current3.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064269280129449554" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;">เมื่อประสบกับ Rip Current จงอย่าว่ายสวน กระแส แต่ให้ว่ายไปในระนาบของชายฝั่ง ซึ่งเราจะหลุดพ้นจากกระแสได้ในที่สุด จากนั้นจึงค่อยว่ายเข้าฝั่งเมื่อรอดพ้นจากอิทธิพลของมัน</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"><br /><br /> อุปสรรคใต้น้ำอย่าง แนวหินหรือแนวปะการังมักจะอยู่คงที่ และเจ้าหน้าที่สามารถบอกเตือนกันได้ แต่แนวสันทรายมักจะมีการเคลื่อนพังหรือก่อตัวขึ้นใหม่ ตามฤดูกาลและสภาพอากาศ ทำให้ยากแก่การระวังป้องกัน ดังนั้น หลังฝนตกหนัก หรือ ในช่วงวันที่คลื่นน้ำทะเลปั่นปวน มักจะมีผลให้ทรายตามชายหาดพังไหลย้อนลงไปตกตะกอนนอกแนวขอบชายฝั่งทะเล ซึ่งทรายเหล่านี้เองเป็นสันทรายใต้นำ้ที่ขัดขวางการไหลย้อนกลับของน้ำทะเลที่ถาโถมเข้าฝั่งด้วยอิทธิพลของคลื่น น้ำทะเลจำนวนมากถูกบังคับให้ไหลกลับออกไปในช่องเปิดของสันทราย และกลายเป็น Rip Current ที่ทรงอานุภาพพร้อมจะปลิดชีพของคนที่ไม่รู้จักมัน<br /><br />เพราะฉะนั้น หลังฝนตกหนัก หรือ หลังจากวันที่ทะเลปั่นป่วน จงงดลงเล่นน้ำทะเลสักสองสามวัน เพราะหลังจากนั้นสันทรายทะเลที่เกิดขึ้นจะพังและทราย ก็จะถูกกอบขึ้นมากองบนหาดทรายตามเดิม</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:Arial;font-size:100%;"><br /><br />Credit : คุณกฤตยฎีกา ณ pantip.com</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"><br /><br />จาก</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;color:blue;"><u><br /></u></span><a title="http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5387788/X5387788.html" href="http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5387788/X5387788.html" target="_blank"><span title="http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5387788/X5387788.html" style="font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;"><u title="http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5387788/X5387788.html">http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5387788/X5387788.html</u></span></a><span style="font-size:100%;color:blue;"><u><br /></u></span><a title="http://www.talaythai.com/" href="http://www.talaythai.com/" target="_blank"><span title="http://www.talaythai.com/" style="font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;"><u title="http://www.talaythai.com/">http://www.talaythai.com/</u></span></a><span style="font-size:100%;color:blue;"><u><br /></u></span><a title="http://www.ripcurrents.noaa.gov/overview.shtml" href="http://www.ripcurrents.noaa.gov/overview.shtml" target="_blank"><span title="http://www.ripcurrents.noaa.gov/overview.shtml" style="font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;"><u title="http://www.ripcurrents.noaa.gov/overview.shtml">http://www.ripcurrents.noaa.gov/overview.shtml</u></span></a><span style="font-size:100%;color:blue;"><u><br /></u></span><a title="http://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current" target="_blank"><span title="http://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current" style="font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;"><u title="http://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current">http://en.wikipedia.org/wiki/Rip_current</u></span></a><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-5199768571026976121?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-29385018357195000792007-05-10T01:53:00.000-07:002007-05-10T02:48:27.678-07:00ช่วงนี้กำลังสนใจในเรื่องของกระบวนความคิดแบบต่างๆ... แล้วก็ได้พบว่า ปกติแล้ว ในชีวิตประจำวันเนี่ย เรามีอาการ "มึน" กับความคิดของตัวเองเยอะมากๆ<br /><br />มึนอยู่คนเดียว... อย่างมาก ก็เสียหายคนเดียว ไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้กับใคร...<br /><br />แต่ถ้ามึน... ถึงขนาด ถอนตัวไม่ขึ้น... ก็อาจจะก่อให้เกิดผลกระทบมากมายตามมา...<br /><br />...<br /><br />วันก่อน... ผมได้ข่าวเกิดการระเบิดตู้โทรศัพท์สาธารณะ ที่ซอย ราชวิถี 24 ซึ่งมารู้ภายหลังว่า เป็นการระเบิดแบบกวนเมือง เช่นเดียวกับการระเบิดที่เมเจอร์ รัชโยธิน ....<br /><br />พร้อมๆ กับได้ข่าวว่า Action แรกที่มีต่อปัญหานี้ก็คือ.... การสั่งรื้อตู้โทรศัพท์ในจุดที่ไม่มีความจำเป็นทิ้ง...<br /><br />... เพื่อป้องกันไม่ใ้ห้มีการวางระเบิดตู้โทรศัพท์ ... $%&*$%&amp;????!!!!<br /><br />วูบแรก...งงมาก... ครับ... กับแนวคิดนี้ ก็คงเหมือนกับหลายๆ คน ที่บอกว่า เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุมากๆ ... ระเบิดตู้ ก็รื้อตู้ (ที่ไม่จำเป็นทิ้ง เหลือไว้แต่ตู้สำคัญๆ ให้มันมาระเบิดกันแทน) อีกหน่อย ถ้ามันระเบิดห้องน้ำสาธารณะ ระเบิืดถังขยะ ระเบิดรถเมล์ เราคงไม่ต้องทำอะไรกินกัน นั่งรื้อนั่งแก้ปัญหากันไปวันๆ ทิ้งให้ตัวการนั่งมองอมยิ้ม แล้วคิดต่อว่า จะย้ายไประเบิดที่ไหนต่อดี...<br /><br />พอเริ่มมีการวิจารณ์กับแนวคิดนี้มากขึ้น ว่า แก้ปัญหาปลายเหตุ เสียงบประมาณ ก็มีการแจกแจงว่า แค่บางตู้เท่านั้น .... และแนวคิดต่อยอดมาจากเรื่องราวนี้ก็เป็นว่า จะเพิ่มแสงสว่างในตู้โทรศัพท์ เปลี่ยนกระจกเป็นกระจกใส.... เรื่อยไป จนถึงว่า จะติด CCTV ในตู้โทรศัพท์.... โอ้ พระเจ้า จอร์จ....<br /><br />ถ้ามันระเบิดห้องน้ำ มิต้ิองติด CCTV ในห้องน้ำด้วยเหรอครับท่าน...<br /><br />เรามักจะสอนต่อๆ กัน ว่า ให้แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ... แต่มักพบการแก้ปัญหาปลายเหตุบ่อยครั้งมากมาย...<br /><br />หรือเพราะว่าเราขาดการวิเคราะห์ว่า ต้นตอของปัญหา จริงๆ แล้ว คืออะไรกันแน่.... คนวางระเบิด หรือตู้โทรศัพท์....<br /><br />หรือลึกกว่านั้น.... อะไรทำให้เกิดแฟชั่นคนวางระเบิด.... จะได้ตามแก้ปัญหาถูกจุด...<br /><br />เอาเวลาที่คอยเช็คคอยสั่งการรื้อตู้ มาระดมสมอง วิเคราะห์ปัญหา เอาเงินที่จะซื้อ CCTV มาเป็น budget ให้กับโปรเจคนี้.... พร้อมๆ กับเร่งตามจับคนร้าย.... ดีกว่ามั้ย...<br /><br />หรือว่า... วัฒนธรรมคนไทย ต้องมี Action อะไรออกมาเป็นรูปเป็นร่าง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเค้าจะหาว่า ไม่ยอมทำอะไร ไม่มีผลงาน....<br /><br />มัวแต่นั่งคิด ... ไม่ได้ ไม่มีผลงาน...<br /><br />ประชุม... หาข้อมูล วิเคราะห์ทางแก้... ไม่ได้ ไม่มีผลงาน...<br /><br />แต่... รื้อตู้... ติดวงจรปิด... โดนวิจารณ์หน่อย แต่ .... มีผลงานออกมาเป็นชิ้นเป็นอัน ทุกคนตื่นตัว... มีหน้าที่ที่จะต้องทำ.... ต้นเหตุของปัญหาถูกทิ้งไว้.... ไม่เป็นไร....<br /><br />เหมือนกับ Do the thing right แต่ไม่ยอมที่จะ Do the right thing ซะที...<br /><br />...เป็นแนวคิดนึงนะครับ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-2938501835719500079?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2706273288864262025.post-14855586894459235332007-05-09T04:40:00.000-07:002007-05-09T04:43:28.488-07:00เคยมั้ย...<br /><br />เวลาที่เผลอพูดความหลังครั้งเก่า...<br /><br />ทั้งทั้งที่คนเล่า... ก็ยังเล่าด้วยความสุข<br /><br />ทั้งทั้งที่คนฟัง... ก็ยังฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ<br /><br />แต่สุดท้าย... เรื่องราวเหล่านั้น ก็ค่อยๆ เลือนหายไปกับเวลาที่ไม่เคยหยุดรอ...<br /><br />บางคน... เลือกที่จะบันทึกเรื่องราวเหล่านั้นไว้ในบันทึก... หรือไดอะรี่...<br /><br />บางคน... ก็ใช้วิธีผูกความทรงจำไว้กับรูปถ่าย....<br /><br />....<br /><br />ผมเอง ก็เหมือนกัน ... ในฐานะของคนหนึ่งคน ที่กำลังเดินทาง เหมือนๆ กับทุกคน ... หากแต่รู้สึกว่า ตัวเอง มีเรื่องราวมากมายที่เก็บไว้ และไม่อยากที่จะให้เรื่องราวเหล่านั้น ลบเลือนหายไป....<br /><br />ครั้งก่อน... ตั้งแต่สมัยเด็ก ... ผมติดที่จะเขียนบันทึกเรื่องราวเหล่านั้นเอาไว้ในสมุดบันทึก... แต่เมื่อเวลาผ่านไป พอรู้สึกตัวเองอีกครั้ง ผมก็พบว่า สมุดบันทึก... ไม่ได้อยู่ข้างกายผมอีกต่อไป...<br /><br />เสียดายนิดๆ ... เหมือนกัน ...<br /><br />แต่ความจริงก็คือ... ผมยังคงมีเรื่องราวมากมายที่อยากบอกเล่า....<br /><br />และหวังใจว่า...เรื่องราวเหล่านั้น... จะเป็นประโยชน์ต่อคนที่เข้ามาอ่าน ... ทั้งๆที่ยังไม่แน่ใจเลยว่า... ใครกันนะ ที่จะเข้ามารับรู้เรื่องราวเหล่านี้....<br /><br />.....<br /><br />ยินดีต้อนรับครับ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2706273288864262025-1485558689445923533?l=walkingtrail.blogspot.com' alt='' /></div>Rapeepathttp://www.blogger.com/profile/18284684588248967802noreply@blogger.com0